ผู้เล่นมหาสมุทร

โอเชียนเพลย์เลอร์ อุปกรณ์เลเซอร์อุตสาหกรรม | การทำความสะอาด การเชื่อม การทำเครื่องหมาย ระบบอัตโนมัติ การทดสอบตัวอย่าง | การจัดส่งทั่วโลก
ระบบหลัก
สินค้าขายดี เครื่องทำความสะอาดด้วยเลเซอร์แบบพัลส์ Oceanplayer 500W
นางแบบเด่น
เครื่องทำความสะอาดเลเซอร์แบบพัลส์ 500 วัตต์

ความเร็วในการทำความสะอาดแบบพัลส์ที่สูงขึ้น พร้อมการควบคุมแรงกระแทกบนพื้นผิว

กำลังไฟ 500 วัตต์แบบพัลส์การควบคุมที่ดีสินค้าขายดี
การใช้งาน
อุตสาหกรรม
กรณีศึกษา
แหล่งข้อมูล

การกัดกร่อนแบบกัลวานิกคืออะไร? สาเหตุและการป้องกัน

การกัดกร่อนแบบกัลวานิก คือการสูญเสียโลหะอย่างรวดเร็วที่เกิดจากการนำวัสดุที่มีศักยภาพในการกัดกร่อนต่างกันมาสัมผัสกัน จำเป็นต้องมีการเชื่อมต่อทางไฟฟ้าและอิเล็กโทรไลต์ร่วมกัน เช่น น้ำเกลือหรือฟิล์มที่ชื้นและปนเปื้อน วัสดุที่มีความว่องไวมากกว่าจะกลายเป็นขั้วบวกและเกิดการกัดกร่อนเร็วกว่าปกติ โลหะต่างชนิดกันที่สัมผัสกันในสภาพแวดล้อมที่แห้งสนิทจะไม่ก่อให้เกิดเซลล์การกัดกร่อนแบบเปียกนี้เพียงแค่การสัมผัสกันเท่านั้น

สนิมเกาะตัวเป็นก้อนรอบ ๆ ตัวยึดในชุดประกอบแผ่นโลหะต่างชนิดกัน
การเกิดสนิมรอบๆ ตัวยึดเป็นสัญญาณที่ควรตรวจสอบวัสดุทั้งสองชิ้นและรอยต่อที่เปียกชื้น สีของสนิมเพียงอย่างเดียวไม่สามารถระบุกลไกการเกิดความเสียหายหรือความแข็งแรงที่เหลืออยู่ได้ ภาพถ่าย: D3j4vu; ปรับความคมชัดโดย Summ, CC BY-SA 3.0.

วงจรการกัดกร่อนแบบกัลวานิกทำงานอย่างไร

คู่โลหะที่เปียกและเชื่อมต่อกันทางไฟฟ้าจะทำหน้าที่เหมือนแบตเตอรี่ขนาดเล็ก ขั้วบวกจะจ่ายอิเล็กตรอนเมื่ออะตอมของโลหะละลายขั้วลบจะรับอิเล็กตรอนเหล่านั้นในปฏิกิริยารีดักชันคำจำกัดความของ AMPPเน้นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากการเชื่อมต่อกัน กล่าวคือ การกัดกร่อนของชิ้นส่วนขั้วบวกจะเร็วขึ้น และโดยทั่วไปแล้วการกัดกร่อนของชิ้นส่วนขั้วลบจะช้าลง

ศักยภาพการกัดกร่อนที่แตกต่างกัน

วัสดุที่สัมผัสกับสภาพแวดล้อมจริงจะมีพฤติกรรมแตกต่างกัน ชื่อของโลหะผสม สารเคลือบ และฟิล์มป้องกัน ล้วนมีความสำคัญ

การเชื่อมต่อทางไฟฟ้า

การสัมผัสโดยตรง เช่น สลักเกลียว การเชื่อม ลวด หรือโครงสร้างทั่วไป สามารถนำพาอิเล็กตรอนระหว่างวัสดุได้

อิเล็กโทรไลต์ที่ใช้ร่วมกัน

ของเหลวหรือฟิล์มเปียกที่นำไอออนได้จะเชื่อมต่อพื้นผิวที่สัมผัสกัน การควบแน่นหรือคราบเกลือชื้นก็อาจเพียงพอแล้ว

การสัมผัสโดยตรงที่พื้นผิวที่เปียกนั้นไม่จำเป็นเสมอไปชิ้นส่วนสองชิ้นที่คั่นด้วยปะเก็นอาจยังคงเชื่อมต่อกันทางไฟฟ้าได้ผ่านทางก้านสลักเกลียวหรือสายเชื่อมต่อที่อื่น หากของเหลวที่เป็นตัวนำไฟฟ้าเชื่อมต่อพื้นผิวที่สัมผัสกันของชิ้นส่วนเหล่านั้น วงจรก็จะยังคงสมบูรณ์ได้

อิเล็กตรอนเคลื่อนที่ผ่านการเชื่อมต่อทางไฟฟ้า ไอออนนำพาประจุผ่านอิเล็กโทรไลต์ ที่แคโทด ปฏิกิริยา เช่น การรีดิวซ์ออกซิเจน จะใช้ประโยชน์จากอิเล็กตรอนที่เข้ามา ในน้ำที่มีอากาศและมีค่า pH ใกล้เคียงกับค่ากลาง ปฏิกิริยาแบบง่าย ๆ สามารถเขียนได้ดังนี้:

แอโนด: การละลายของโลหะ M → M n+ + ne −

แคโทด: ปฏิกิริยาทั่วไปในน้ำที่เป็นกลางที่มีอากาศแทรกอยู่ O₂ + 2H₂O + 4e − → 4OH −

M แทนโลหะ และ n แทนประจุไอออน อิเล็กโทรไลต์อื่นๆ สามารถช่วยสนับสนุนปฏิกิริยาแคโทดิกที่แตกต่างกันได้

เส้นทางของอิเล็กตรอนและไอออนในเซลล์กัลวานิก ลวดตัวนำเชื่อมต่อขั้วบวกทางด้านซ้ายกับขั้วลบทางด้านขวา อิเล็กตรอนเคลื่อนที่ผ่านลวดจากขั้วบวกไปยังขั้วลบ ขั้วไฟฟ้าทั้งสองสัมผัสกับสารละลายอิเล็กโทรไลต์ร่วมกัน ซึ่งกระแสไอออนจะทำให้วงจรสมบูรณ์ ไอออนโลหะจะออกจากขั้วบวก การไหลของอิเล็กตรอนผ่านการเชื่อมต่อ ขั้วบวก การสูญเสียโลหะ แคโทด การลดลง ไอออนของโลหะ กระแสไอออนในของเหลว อิเล็กโทรไลต์ที่ใช้ร่วมกัน
เซลล์ประกอบด้วยสองเส้นทาง ได้แก่ เส้นทางอิเล็กตรอนผ่านจุดเชื่อมต่อ และเส้นทางไอออนิกผ่านของเหลว นี่คือแผนผังต้นฉบับ ไม่ใช่แบบจำลองอัตราการกัดกร่อน

โลหะชนิดใดเกิดการกัดกร่อนก่อน?

วัสดุที่มีปฏิกิริยามากที่สุดในสภาพแวดล้อมการใช้งานมักจะกลายเป็นขั้วบวก อนุกรมกัลวานิกจัดลำดับวัสดุตามศักยภาพการกัดกร่อนที่วัดได้ในสารละลายอิเล็กโทรไลต์ที่กำหนด มาตรฐานASTM G82อธิบายวิธีการใช้อนุกรมดังกล่าวและเหตุผลว่าทำไมสภาพแวดล้อมจึงมีความสำคัญ

ต่อไปนี้เป็นแนวโน้มที่เป็นประโยชน์สำหรับสภาพแวดล้อมที่มีอากาศถ่ายเทและชื้นหลายประเภท อย่างไรก็ตาม แนวโน้มเหล่านี้ไม่ได้รับรองว่าใช้ได้กับโลหะผสม สารเคลือบ ของเหลว หรืออุณหภูมิทุกประเภท

วัสดุที่เชื่อมต่อกันโดยทั่วไปมักอ่อนแอกว่าสิ่งที่ต้องตรวจสอบ
อะลูมิเนียม + สแตนเลสสตีลแบบพาสซีฟอลูมิเนียมบริเวณที่เปิดโล่ง เกลือ น้ำที่ขังอยู่ ขอบรู และรายละเอียดการแยกส่วนยึดทั้งหมด
อะลูมิเนียม + ทองแดง หรือ ทองเหลืองอลูมิเนียมการเชื่อมต่อทางไฟฟ้า ความชื้นที่ใช้ร่วมกัน สารเคลือบ และขนาดของแต่ละพื้นผิวที่สัมผัสกับอากาศ
เหล็กกล้าคาร์บอน + เหล็กกล้าไร้สนิมแบบพาสซีฟเหล็กกล้าคาร์บอนการใช้ตัวยึดเหล็กขนาดเล็กยึดพื้นผิวสแตนเลสเปียกขนาดใหญ่ เป็นการจัดวางที่ไม่เหมาะสม
เหล็กชุบสังกะสี + ทองแดง หรือ เหล็กกล้าไร้สนิมแบบพาสซีฟการเคลือบสังกะสีการเชื่อมต่อเพิ่มเติมอาจทำให้สังกะสีสึกหรอเร็วขึ้น ตรวจสอบพื้นที่สังกะสีที่สัมผัสและสภาพแวดล้อมด้วย
อะลูมิเนียม + วัสดุคอมโพสิตคาร์บอนไฟเบอร์นำไฟฟ้าอลูมิเนียมเส้นใยที่โผล่ออกมา ฝุ่นนำไฟฟ้า ตัวยึด และความเสียหายที่ขอบ คาร์บอนสามารถทำหน้าที่เป็นแคโทดได้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่โลหะก็ตาม

เลื่อนหน้าจอไปด้านข้างบนหน้าจอขนาดเล็ก อ้างอิง: แนวทางการจับคู่วัสดุของ BSSA , สมาคมผู้ชุบสังกะสีแห่งอเมริกาและการอภิปรายของ FAA เกี่ยวกับวัสดุคอมโพสิตกราไฟต์/อีพ็อกซี

สภาพพื้นผิวอาจส่งผลต่อการจัดอันดับสแตนเลสที่มีฟิล์มป้องกันสมบูรณ์อาจมีพฤติกรรมแตกต่างจากบริเวณที่ฟิล์มนั้นเสื่อมสภาพไปแล้ว นอกจากนี้ การจัดอันดับโดยใช้ชุดการทดสอบกับน้ำทะเลก็ไม่ใช่การจัดอันดับที่น่าเชื่อถือสำหรับกรดร้อน สารละลายด่าง หรือสารหล่อเย็นชนิดใดชนิดหนึ่ง ค่าศักย์ไฟฟ้ามาตรฐานของอิเล็กโทรดอธิบายถึงปฏิกิริยาครึ่งหนึ่งในอุดมคติ การลบค่าสองค่าออกจากกันไม่ได้เป็นการพิสูจน์ความเข้ากันได้ในภาคสนามหรืออายุการใช้งาน

สำหรับกลไกการป้องกันด้วยสังกะสีและตัวเลือกการเคลือบผิว โปรดดูที่เหล็กชุบสังกะสี: ประเภท เกรด และการใช้งาน ส่วนการตัดสินใจในการผลิตในวงกว้าง โปรดดูที่ เหล็กกล้าไร้สนิมเทียบกับอะลูมิเนียมสำหรับงาน โลหะแผ่น

เหตุใดการใช้ขั้วบวกขนาดเล็กและขั้วลบขนาดใหญ่จึงเป็นปัญหา

แคโทดเปียกขนาดใหญ่สามารถรองรับกระแสรีดักชันได้ ในขณะที่แอโนดขนาดเล็กกว่ามากต้องเป็นผู้จ่ายกระแสดังกล่าว ซึ่งทำให้กระแสแอโนดกระจุกตัวอยู่บนโลหะที่สัมผัสเพียงเล็กน้อย ดังนั้น สลักเกลียว หมุดย้ำ ขอบที่ตัด หรือข้อบกพร่องของสารเคลือบ อาจทำให้เนื้อวัสดุสึกหรอเร็วกว่าที่ขนาดของชิ้นส่วนประกอบโดยรวมบ่งบอก

ข้อเสีย: ตัวยึดแอโนดขนาดเล็กในแผงแคโทดขนาดใหญ่ แผงแคโทดิกขนาดใหญ่ ตัวยึดอะโนไดซ์ขนาดเล็ก
อัตราส่วนพื้นที่ไม่เอื้ออำนวยเท่าที่ควร ส่วนแอโนดขนาดเล็กอาจเกิดการสูญเสียอย่างเข้มข้นเมื่อพื้นผิวทั้งสองมีส่วนร่วมในวงจรเปียก
ทางเลือกที่น่าสนใจกว่า: ตัวยึดแคโทดขนาดเล็กในแผงแอโนดขนาดใหญ่ แผงแอโนดขนาดใหญ่ ตัวยึดแคโทดขนาดเล็ก
อัตราส่วนพื้นที่ที่เหมาะสมกว่า วิธีนี้สามารถลดผลกระทบจากปฏิกิริยาไฟฟ้าเคมีโดยรวมได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เกิดการกัดกร่อนเฉพาะจุดรอบๆ ตัวยึด

นับพื้นที่ผิวที่เปียกและมีส่วนร่วม ไม่ใช่แค่บริเวณที่สัมผัสเท่านั้นจุดสัมผัสเล็กๆ บนสลักเกลียวสามารถเชื่อมต่อแผงขนาดใหญ่ทางไฟฟ้าได้ ในทางกลับกัน อาจมีเพียงบางส่วนของแผงนั้นเท่านั้นที่เปียกด้วยฟิล์มนำไฟฟ้าเดียวกัน สารเคลือบ ความต้านทานของอิเล็กโทรไลต์ การระบายน้ำ และรูปทรงของบริเวณที่เปียก ล้วนส่งผลต่อพื้นที่ที่มีประสิทธิภาพ

การเคลือบเฉพาะขั้วบวกอาจทำให้เกิดจุดอ่อนได้รอยขีดข่วนบนชั้นเคลือบจะทำให้บริเวณขั้วบวกเล็กๆ ที่อยู่ติดกับขั้วลบที่ไม่มีการเคลือบขนาดใหญ่ เปิดออก ปัญหาการเคลือบขั้วบวกที่สำนักงานมาตรฐานแห่งชาติกล่าวถึงนั้นก็เป็นไปตามหลักการอัตราส่วนพื้นที่เดียวกันนี้ วางแผนการป้องกันสำหรับทั้งสองส่วนเท่าที่จะทำได้ รวมถึงรูและขอบต่างๆ การลดบริเวณขั้วลบที่เปิดโล่งโดยทั่วไปแล้วเป็นวิธีที่ปลอดภัยกว่าหากมีเพียงส่วนเดียวที่สามารถรับการเคลือบป้องกันได้

วิธีป้องกันการกัดกร่อนแบบกัลวานิกที่รอยต่อ

เริ่มต้นด้วยการกำจัดสภาวะที่ค้ำจุนเซลล์ หากทำไม่ได้ ให้ผสมผสานการเลือกวัสดุ สิ่งกีดขวาง การจัดการน้ำ และอัตราส่วนพื้นที่ที่เหมาะสมแนวทางของสมาคมผู้ชุบสังกะสีแห่งอเมริกาใช้แนวทางแบบวงจรนี้สำหรับการประกอบชิ้นส่วนชุบสังกะสี

เลือกวัสดุให้เหมาะสมกับการใช้งานจริง

ระบุโลหะผสมพื้นฐานและการตกแต่งผิว รวมถึงการเคลือบตัวยึด ใช้ชุดอนุกรมกัลวานิกที่เหมาะสม ประสบการณ์การใช้งานที่เกี่ยวข้อง หรือการทดสอบเพื่อประเมินวัสดุทั้งสอง วัสดุที่ยอมรับได้ในที่ร่มอาจต้องการการป้องกันที่แตกต่างกันในบริเวณที่สัมผัสกับน้ำกระเด็นในทะเลหรือบริเวณที่มีการชะล้างด้วยคลอไรด์

ควรคำนึงถึงหน้าที่อื่นๆ ของชิ้นส่วนนั้นด้วย ความต้านทานการกัดกร่อน แรงทางกล อุณหภูมิ และการนำไฟฟ้าที่ต้องการ ต้องได้รับการตอบสนองพร้อมกัน การเปลี่ยนตัวยึดด้วยวัสดุที่ทนทานกว่าอาจช่วยปกป้องตัวยึดนั้นได้ ในขณะเดียวกันก็ย้ายปัญหาการกัดกร่อนไปยังแผงโดยรอบ

แยกวงจรไฟฟ้าทั้งหมดในกรณีที่ทำได้

รายละเอียดที่สมบูรณ์อาจต้องใช้ปะเก็นที่ไม่ดูดซับน้ำระหว่างหน้าสัมผัส ปลอกหุ้มรอบแกนสลักเกลียว และแหวนรองฉนวนใต้หัวและน็อต แหวนรองเพียงอย่างเดียวไม่สามารถแยกสลักเกลียวที่ยังคงสัมผัสกับผนังรูได้

ตรวจสอบหาเศษโลหะแหลมคม เศษวัสดุที่เป็นตัวนำ โครงสร้างทั่วไป หรือการเชื่อมต่อที่ไม่ได้มาตรฐาน ในกรณีที่จำเป็นต้องมีการเชื่อมต่อทางไฟฟ้า ให้คงฟังก์ชันนั้นไว้และเลือกวิธีการควบคุมการกัดกร่อนที่สามารถใช้งานร่วมกับการเชื่อมต่อดังกล่าวได้ ชิ้นส่วนฉนวนและวัสดุยาแนวต้องทนต่อแรง การเคลื่อนไหว และอุณหภูมิใช้งานของข้อต่อได้ด้วย

อย่าให้น้ำเข้า และควรเว้นทางให้น้ำไหลออก

ปิดผนึกพื้นผิวสัมผัสและขอบที่เปราะบางโดยใช้ระบบที่เหมาะสมกับวัสดุและสภาพแวดล้อม จัดให้มีการระบายน้ำและช่องสำหรับตรวจสอบ หลีกเลี่ยงจุดที่การปิดผนึกไม่สมบูรณ์จะทำให้น้ำขังอยู่รอบๆ ตัวยึด

ระบุความครอบคลุมของการเคลือบผิวบริเวณรู เกลียว ขอบที่ตัด และจุดที่สึกหรอได้ง่าย ฟิล์มเคลือบผิวที่สมบูรณ์บนแผงขนาดใหญ่จะไม่ช่วยอะไรมากนักหากความเสียหายจากการติดตั้งทำให้บริเวณเล็กๆ ที่เปราะบางที่สุดเปิดโล่ง การตรวจสอบและซ่อมแซมเป็นส่วนหนึ่งของการออกแบบ

ตัวอย่างบันไดสำหรับเรือที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่แสดงให้เห็นอะไรบ้าง

รายงานของ BSSA ระบุถึงการเกิดรอยกัดกร่อนเฉพาะจุดบนขั้นบันไดอะลูมิเนียมที่ยึดด้วยสลักเกลียวสแตนเลสที่ไม่มีฉนวนหุ้มในสภาพแวดล้อมทางทะเล แต่บริเวณเดียวกันบนบันไดที่ใช้แหวนรองกันเสียงกลับไม่พบรอยกัดกร่อนดังกล่าว การสังเกตนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการตัดการเชื่อมต่อเฉพาะจุด อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้พิสูจน์ว่าแหวนรองเพียงชิ้นเดียวจะสามารถแยกการเชื่อมต่อสลักเกลียวทุกแบบได้ หรือว่าวัสดุคู่เดียวกันจะเหมาะสมกับทุกสภาพแวดล้อม

ขั้วแอโนดเสียสละที่ใช้ไปบางส่วนซึ่งติดอยู่กับตัวเรือ
ขั้วบวกเสียสละใช้หลักการทางไฟฟ้าเคมีโดยเจตนา โลหะของขั้วบวกจะถูกใช้ไปเพื่อช่วยปกป้องโครงสร้างที่เชื่อมต่ออยู่ โลหะผสมของขั้วบวกนั้นไม่ได้ระบุไว้ในภาพถ่ายนี้ภาพ: Zwergelstern, CC BY-SA 3.0.

ใช้การป้องกันแบบเสียสละเป็นระบบที่ออกแบบไว้

การเกิดปฏิกิริยาทางไฟฟ้าเคมีก็มีประโยชน์เช่นกัน มีการใช้ขั้วบวกสังกะสี อะลูมิเนียม และแมกนีเซียมในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เพื่อจ่ายกระแสไฟฟ้าป้องกันให้กับโครงสร้างอื่นๆAMPP ได้อธิบายหลักการป้องกันด้วยกระแสไฟฟ้าแบบนี้ไว้แล้ว

ขั้วบวกต้องเหมาะสมกับสารละลายอิเล็กโทรไลต์ ต้องเชื่อมต่อทางไฟฟ้า และต้องจ่ายกระแสไฟฟ้าเพียงพอสำหรับบริเวณที่ต้องการป้องกัน การวางตำแหน่ง สภาพการเคลือบ การใช้งาน และการเปลี่ยนขั้วบวกล้วนเป็นสิ่งที่ต้องพิจารณา การติดชิ้นส่วนโลหะที่ใช้งานได้โดยพลการไม่ใช่การออกแบบการป้องกันที่สมบูรณ์

วิธีตรวจสอบว่าความเสียหายนั้นเกิดจากปฏิกิริยาไฟฟ้าเคมีหรือไม่

ความเสียหายที่เกิดขึ้นเฉพาะจุดใกล้กับจุดเชื่อมต่อโลหะต่างชนิดกันเป็นเบาะแสสำคัญ ควรตรวจสอบวงจรและตำแหน่งของโลหะที่เสียหายจริงก่อนที่จะระบุสาเหตุ

  1. ระบุวัสดุที่เชื่อมต่อกัน บันทึกข้อมูลเกี่ยวกับโลหะผสม การชุบ การเคลือบผิว และตัวยึดต่างๆ รวมถึงการเชื่อมต่อทางไฟฟ้าที่ซ่อนอยู่ และพื้นผิวภายในที่สัมผัสกับของเหลวของท่อด้วย
  2. ติดตามเส้นทางการไหลของของเหลว ตรวจสอบหาการควบแน่น รอยรั่ว การชะล้าง คราบเกลือ น้ำขัง หรือน้ำไหลบ่า ตรวจสอบให้แน่ใจว่าสารละลายอิเล็กโทรไลต์สามารถเข้าถึงพื้นผิวที่สัมผัสได้
  3. เก็บรักษาหลักฐานและประเมินความเสียหาย ถ่ายภาพร่องรอยและเก็บตัวอย่างหรือเศษวัสดุที่จำเป็นไว้ก่อนทำความสะอาด จากนั้นประเมินความลึกของหลุม ความหนาของผนังที่เหลืออยู่ หรือส่วนของตัวยึดโดยใช้วิธีการตรวจสอบที่เหมาะสม
  4. ตรวจสอบคำอธิบายอื่นๆ ที่ขัดแย้งกัน การกัดกร่อนแบบเป็นหลุมและรอยแตกสามารถเกิดขึ้นได้โดยไม่ต้องใช้โลหะผสมชนิดที่สอง ความเสียหายของสารเคลือบในวงกว้าง สนิมที่ถ่ายโอน หรือแหล่งไฟฟ้าภายนอก อาจต้องใช้วิธีการแก้ไขที่แตกต่างกัน

คู่มือการกัดกร่อนของ FAAแยกความแตกต่างระหว่างการกัดกร่อนแบบกัลวานิกกับกลไกอื่นๆ ขั้นตอนการซ่อมแซมเครื่องบินของ FAA นั้นเฉพาะเจาะจงสำหรับด้านนี้ ดังนั้นให้ใช้ข้อกำหนดการยอมรับและการซ่อมแซมที่เหมาะสมกับชิ้นส่วนของคุณเอง

ท่อจ่ายน้ำแบบเหล็กชุบสังกะสีเชื่อมต่อกับท่อทองแดง
โลหะผสมในชุดประกอบมิเตอร์น้ำ ทางเดินน้ำภายในและการเชื่อมต่อที่เป็นตัวนำทุกจุดมีความสำคัญ รวมถึงตำแหน่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้จากภายนอก ภาพถ่ายไม่สามารถระบุความหนาของผนังที่เหลืออยู่ได้ภาพถ่าย: มานูเอล คัปเดวิลา, CC BY-SA 3.0.

การกัดกร่อนแบบกัลวานิกและการกัดกร่อนจากกระแสไฟฟ้ารั่วมีสาเหตุที่แตกต่างกันเซลล์กัลวานิกสร้างกระแสไฟฟ้าผ่านปฏิกิริยาของวัสดุที่เชื่อมต่อกัน ในขณะที่การกัดกร่อนจากกระแสไฟฟ้ารั่วเกิดจากแหล่งภายนอก เช่น ระบบไฟฟ้ากระแสตรง ความเสียหายที่ดูคล้ายกันไม่ได้หมายความว่าวิธีการแก้ไขจะเหมือนกัน

ในการประกอบชิ้นส่วนด้วยการเชื่อม โลหะตัวเติม บริเวณที่ได้รับผลกระทบจากความร้อน การปนเปื้อนบนพื้นผิว และรูปทรงของรอยแตก อาจเพิ่มกลไกอื่นๆ เข้ามาคู่มือการกัดกร่อนของรอยเชื่อมครอบคลุมการวินิจฉัยที่ครอบคลุมกว้างขึ้นนี้

โลหะจะผุกร่อนเร็วแค่ไหน?

ไม่มีอัตราการกัดกร่อนที่เชื่อถือได้และเป็นสากลจากวัสดุสองชนิดหรือความแตกต่างของแรงดันไฟฟ้า อัตราการกัดกร่อนขึ้นอยู่กับกระแสไฟฟ้าจริง พื้นที่สัมผัส ความต้านทานของอิเล็กโทรไลต์ ฟิล์มบนพื้นผิว อัตราการเกิดปฏิกิริยา และการเคลื่อนที่ของสารต่างๆ เช่น ออกซิเจน อุณหภูมิ คราบสะสม และระยะเวลาที่รอยต่อเปียกชื้นก็มีผลเช่นกัน

แผนภูมิการกัดกร่อนด้วยไฟฟ้าสามารถระบุแนวโน้มที่ไม่พึงประสงค์ได้ แต่ไม่สามารถเปลี่ยน "อะลูมิเนียมบวกสแตนเลส" ให้กลายเป็นจำนวนปีได้ แม้แต่การสูญเสียมวลเฉลี่ยต่ำก็อาจปกปิดรอยบุ๋มลึกเฉพาะจุดในบริเวณเล็กๆ ที่สำคัญได้

ในการตัดสินใจด้านการออกแบบ ควรทดสอบชั้นวัสดุและสภาพพื้นผิวที่เกี่ยวข้องในสภาพแวดล้อมที่เป็นตัวแทน การเปรียบเทียบที่มีประโยชน์ ได้แก่ ชิ้นงานที่เชื่อมต่อกันและไม่เชื่อมต่อกัน โดยมีอัตราส่วนพื้นที่เปียกที่กำหนดไว้ และการวัดความเสียหายที่ชัดเจน มาตรฐานASTM G71กำหนดแนวทางการทดสอบคู่กัลวานิกในอิเล็กโทรไลต์เหลวภายใต้สภาวะที่ไม่ก่อให้เกิดการกัดกร่อนหรือการเกิดโพรงอากาศ

ตกลงกันว่าอะไรสำคัญสำหรับชิ้นส่วนนั้น: การแทรกซึมสูงสุด พื้นที่ผิวที่เหลืออยู่ สภาพของสารเคลือบ หรือฟังก์ชันการทำงาน ระบุระยะเวลาการทดสอบและสภาวะการสัมผัสให้ชัดเจนพร้อมกับผลลัพธ์ ระยะเวลาการสัมผัสในห้องปฏิบัติการเพียงอย่างเดียวไม่สามารถใช้ทำนายอายุการใช้งานได้

การทำความสะอาดด้วยเลเซอร์สามารถหยุดการกัดกร่อนแบบกัลวานิกได้หรือไม่?

การทำความสะอาดด้วยเลเซอร์อาจกำจัดสนิมหรือชั้นออกไซด์ที่เหมาะสมได้ แต่ไม่สามารถกำจัดวงจรไฟฟ้าหรือฟื้นฟูโลหะที่สูญเสียไปได้หากวัสดุที่สัมผัสกัน เส้นทางไฟฟ้า และอิเล็กโทรไลต์ยังคงอยู่ สภาวะที่ทำให้เกิดการกัดกร่อนซ้ำก็จะยังคงอยู่เช่นกัน

เทคโนโลยีการทำความสะอาดด้วยเลเซอร์ของ TRUMPFรวมถึงการกำจัดสนิมและชั้นอื่นๆ ก่อนการประกอบ อย่างไรก็ตาม ความเหมาะสมยังคงขึ้นอยู่กับวัสดุพื้นผิว การเคลือบผิว คราบสกปรก รูปทรง และกระบวนการที่เลือกใช้ ผลลัพธ์การทำความสะอาดในชิ้นงานหนึ่งไม่ได้หมายความว่าจะได้ผลลัพธ์เช่นเดียวกันในชิ้นงานอื่น

  1. เก็บรักษาหลักฐานการวินิจฉัยโรคไว้ บันทึกตำแหน่งที่ได้รับผลกระทบและเก็บตัวอย่างที่จำเป็นเพื่อระบุสาเหตุ
  2. ประเมินพื้นผิวและวัสดุที่เหลืออยู่ ใช้ขั้นตอนการทดสอบและตรวจสอบการทำความสะอาดที่เหมาะสม ประเมินรอยบุ๋มหรือการสูญเสียเนื้อวัสดุเทียบกับขีดจำกัดการยอมรับของชิ้นส่วนนั้น
  3. แก้ไขต้นเหตุและฟื้นฟูการป้องกัน พิจารณาการเชื่อมต่อ วัสดุ การเปียก หรือระบบป้องกัน จากนั้นจึงดำเนินการซ่อมแซมหรือตกแต่งตามที่กำหนดและตรวจสอบความถูกต้อง

สำหรับตัวเลือกในการเตรียมพื้นผิว โปรดดูการกำจัดสนิมด้วยเลเซอร์ การมีรูปลักษณ์ที่สะอาดเพียงอย่างเดียวไม่ใช่หลักฐานว่าชิ้นส่วนที่รับน้ำหนักหรือแรงดันนั้นเหมาะสมที่จะกลับมาใช้งานได้

ประเมินความเหมาะสมของงานทำความสะอาดด้วยเลเซอร์ Oceanplayerกรุณาแจ้งรายละเอียดวัสดุพื้นฐาน รายละเอียดการเคลือบผิว ภาพถ่ายที่ชัดเจน บริเวณที่ได้รับผลกระทบ และพื้นผิวสุดท้ายที่ต้องการ รวมถึงความหนาที่เหลืออยู่หรือข้อจำกัดในการซ่อมแซมที่กระบวนการทำความสะอาดต้องคำนึงถึงด้วย

ปรึกษาเกี่ยวกับการใช้งานผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดของคุณ